॥ શ્રી સ્વામિનારાયણો વિજયતે ॥

ભગવાન સ્વામિનારાયણનાં

॥ વચનામૃત ॥

Gadhada II-21: The Main Principle

Nirupan

In Mumbai, the construction of the shikhar-baddha mandir was underway. On March 19, 1979, Pramukh Swami Maharaj arrived. After darshan of Thakorji, he showered his blessings: “We are all sitting in the same car. Yogi Bapa took us off the different cars we were traveling in and sat us on the car to Akshardham. There are no stations on the way. We will go [directly] to Akshardham via the archimārg.”

Then, Swamishri went to bathe in the early morning and completed his daily routine. He then talked on Vachanamrut Gadhada II-21:

“To understand greatness (of Bhagwan and Sant) while staying close to them is difficult. Ati-parichayād avagnā bhavati. (When one is too close to someone else, they develop an aversion.) ‘Just as we travel, the Sant travels. He wanders from village to village.’ ‘Just as we run our household, he runs his bigger house which is Satsang.’ -- This is the thinking of one who is body-conscious. In an ocean, a fish believes a cargo ship is another fish like itself; however, the fish does not know it is a cargo ship. Potāna sarakhi karine jāne, Purushottamni kāyā re.... God and the Sant possess sweetness. One who is ill does not like it (sweet food). They find it bitter (during their illness). If one has consolidated their understanding, then one will not sway. Otherwise, one finishes their life swaying in logic and doubts.”

[Brahmaswarup Pramukh Swami Maharaj: Part 4/29]

મુંબઈમાં ભવ્ય શિખરબદ્ધ મંદિરનું કાર્ય ચાલતું હતું. તા. ૧૯/૩ના દિવસે પ્રમુખસ્વામી મહારાજ મુંબઈમાં ઠાકોરજીનાં દર્શન કરીને આશીર્વાદ આપતાં બોલ્યા, “આપણે બધા એક જ ગાડીમાં છીએ. યોગીબાપાએ જુદી જુદી ગાડીઓમાંથી આપણને ઉતારીને અક્ષરધામની ગાડીમાં બેસાડી દીધા છે. વચ્ચે કોઈ સ્ટેશન જ ન આવે. અર્ચિમાર્ગે કરીને અક્ષરધામમાં જવાનું.”

આ મધુર વચનો દ્વારા સવારના પહોરમાં જ સૌને અક્ષરધામનો આનંદ પમાડી સ્નાનવિધિ માટે ઊભા થયેલા સ્વામીશ્રીએ નિત્ય કર્મથી પરવારી વચનામૃત(ગઢડા મધ્ય ૨૧)ના આધારે કથારસ રેલાવતાં જણાવ્યું કે:

“ભેગા રહીને મહિમા સમજવો કઠણ છે. ‘अतिपरिचयाद् अवज्ञा भवति ।’ ‘જેમ આપણે ફરીએ છીએ તેમ તે સંત પણ ફરે છે, આ ગામથી પેલા ગામ એમ રખડપટ્ટી કરે છે,’ ‘જેમ આપણે આપણું ઘર ચલાવીએ છીએ તેમ તેઓનું આ સત્સંગનું મોટું ઘર છે તે તેઓ ચલાવે છે’ – એમ દેહદર્શીને પોતા જેવું લાગે. સમુદ્રમાં માછલું સ્ટીમરને પોતા જેવું માછલું જ જાણે છે, પણ આ મોટી સ્ટીમર છે તેવો મહિમા તે જાણતું નથી. ‘પોતાના સરખી કરીને જાણે, પુરુષોત્તમની કાયા રે...’ ભગવાન અને સંતમાં ગળપણ છે. જેને તાવ આવ્યો હોય તેને ન ભાવે; કડવું લાગે. ઘેડ બરોબર બેસી હોય તો ફેરવણી ન થાય. નહીંતર તર્ક-વિતર્કમાં જિંદગી પૂરી થઈ જાય.”

[બ્રહ્મસ્વરૂપ પ્રમુખસ્વામી મહારાજ: ભાગ ૪/૨૯]