॥ શ્રી સ્વામિનારાયણો વિજયતે ॥

ભગવાન સ્વામિનારાયણનાં

॥ વચનામૃત ॥

Gadhada III-21: A Golden Thread; Dharma Possesses the Same Eminence as Bhakti

Nirupan

June 9, 1962. Mumbai. Yogiji Mahārāj had Vachanāmrut Gadhadā III-21 read and said, “Bhāgwat Dharma is devotion to only Purushottam Nārāyan with the vow of fidelity.

“To remain in the midst the devotees of God and bear burden is bhakti. To live with other devotees is greater than living alone in the jungle or mountains. How can one benefit in the jungle? If one remains in Satsang, then thousands will benefit.

“How can the habit of finding faults be eradicated? Our body has to go to the bathroom 45 times, yet we do not feel an aversion toward it. Why? We have developed ātmabuddhi and love toward it. If we have the same ātmabuddhi and love for God and his devotees, then one will not find flaws in them. Mahārāj does not eat from the person who finds faults in the Ekāntik Gunātit Sant. Even if one performs his ārti or puja, Mahārāj does not accept it.

“Just as two trucks crash into each other, the jivas crash into each other because of finding faults and developing aversion. One should not practice satsang whereby one still has love towards one’s relatives. If we become like a golden thread, then even if we are insulted, we would not fall back. During Mahārāj’s time, such war-trumpets blared loud (i.e. his devotees were insulted), yet they did not fall back.

“Mahārāj said, ‘They are my kith and kin.’ A true Vaishnav is one whose mind does not fall back. We are good as long as we are not burdened. But we should understand. One who is like a golden thread has ātmā-realization. One can become brahma by associating with Brahma.”

[Brahmaswarup Yogiji Mahārāj: 3/354]

તા. ૯/૬/૧૯૬૨, મુંબઈ. વચનામૃત ગઢડા અંત્ય ૨૧મું સમજાવતાં યોગીજી મહારાજે વાત કરી, “એક પુરુષોત્તમ નારાયણને વિષે પતિવ્રતાપણાની ભક્તિ એ જ ભાગવત ધર્મ.

“ભક્તોના સમૂહમાં રહેવું ને ભીડો વેઠવો એ જ ભક્તિ. વન, પર્વત ને જંગલમાં રહેવા કરતાં સમૂહમાં રહેવું શ્રેષ્ઠ છે. વનમાં શું સમાસ થાય? સત્સંગમાં રહે તો હજારોને સમાસ થાય.

“અવગુણ લેવાનો સ્વભાવ કેમ ટળે? આપણો દેહ ૪૫ વખત ખાડે (શૌચ) જાય, પણ અવગુણ નથી આવતો. શાથી? આત્મબુદ્ધિ ને પ્રીતિ છે. તેવી ભગવાન ને ભક્તો સાથે રાખીએ તો અવગુણ ન આવે. એકાંતિક ગુણાતીત સંત તેનો જે અવગુણ લે તેના હાથથી મહારાજ જમતા નથી. આરતી કરે, સેવા-પૂજા કરે, પણ મહારાજ સેવા ગ્રહણ કરતા નથી.

“બે ખટારા ભટકાય તેમ જીવને અભાવ-અવગુણના એક્સિડન્ટ બહુ થાય છે. દેહના સંબંધી સાથે હેત રહે તેવો સત્સંગ ન કરવો. સોનાના દોરા જેવા થઈએ તો અપમાનની બહબહાટી બોલે, નાનાં-મોટાં અપમાન કરે, પણ પાછા ન પડે. મહારાજ વખતે આવું રણશિંગું વાગ્યું તો પણ (ભક્તો) ઢીલા ના પડ્યા.

“મહારાજ કહે, ‘તે અમારી નાત.’ મન ઝાંખું ન પડ્યું તે વૈષ્ણવ, કારસો નથી પડ્યો આથી પાકા રહીએ છીએ. સમજણ કરવી. સોનાનો દોરો થયો તે આત્મસત્તારૂપે થયો. બ્રહ્મસંગે બ્રહ્મ થવાય.”

[બ્રહ્મસ્વરૂપ યોગીજી મહારાજ: ૩/૩૫૪]