॥ શ્રી સ્વામિનારાયણો વિજયતે ॥

ભગવાન સ્વામિનારાયણનાં

॥ વચનામૃત ॥

Gadhada III-25: Pleasing Shriji Mahārāj; A True Devotee of God

Nirupan

June 12, 1962. Mumbai. During the morning discourse, Yogiji Mahārāj had Vachanāmrut Gadhadā III-25 read and said, “These last Vachanāmruts are Mahārāj’s final teachings. Mahārāj is giving his final advice - understand the greatness of God and his devotees. Then one will remain ecstatic and experience bliss. We have self-interest in liberation but we do not understand the greatness; therefore, we are unable to surrender our mind. We fear: what if he asks us to become a sadhu? But the Sadhu does not want to take anything from us, yet we still fear. If sadhus come to our village, we are struck with fear: they must have come to ask us for money. However, whoever has surrendered their body, mind, and wealth fears nothing. Everything belongs to God.”

[Brahmaswarup Yogiji Mahārāj: 3/357]

તા. ૧૨/૬/૧૯૬૨, મુંબઈ. મંગળ પ્રવચનમાં વચનામૃત ગઢડા અંત્ય ૨૫ વંચાવતાં યોગીજી મહારાજે વાત કરી, “આ બધાં છેલ્લી શિખામણનાં વચનામૃત છે. પછી મહારાજ ધામમાં જતી વખતે છેલ્લી શિખામણ આપે છે કે ભગવાન ને ભક્તોનો મહિમા સમજો, દિવ્યભાવ રાખો, તો કેફ વર્તશે અને અનુભવમાં મુકાશે. ખપ છે, પણ મહિમાની ખામી છે તેથી મન સોંપાતું નથી. બીક રાખે, ‘અમને બાવા કરશે તો?’ સાધુને ક્યાં લઈ લેવું છે? પણ એવી બીક રહે. સાધુ ગામ આવ્યા હોય તો, ‘ફંડફાળા સારુ આવ્યા લાગે છે’ એમ ધ્રાસ્કો પાડે; પણ જેણે તન, મન, ધન અર્પણ કર્યું હોય, તેને શી બીક હોય? સર્વસ્વ ભગવાનનું જ છે.”

[બ્રહ્મસ્વરૂપ યોગીજી મહારાજ: ૩/૩૫૭]

January 21, 1964. Mumbai. In the afternoon, Yogiji Mahārāj had Vachanāmrut Gadhadā III-25 read and said, “Who is a genuine devotee? One who falls back if he has a grave illness? Or one who does not have clothes to wear? That is what Mahārāj said, right? No! One who becomes even better in these hardships and never falls back. Mahārāj said these words for some other people, correct? These words are for the sadhus and devotees who were there. Does that mean we have nothing to do with these words? No, during Mahārāj’s time and today, it is the same. Others walk without any health problems and we become sick; other kusangis eat freely and enjoy their life and we have no grains in our house, no clothes. Yet, a genuine devotee becomes even better and never falls back even slightly from Satsang.”

[Brahmaswarup Yogiji Mahārāj: 3/584]

તા. ૨૧/૧/૧૯૬૪, મુંબઈ. બપોરે વચનામૃત ગઢડા અંત્ય ૨૫ વંચાવી યોગીજી મહારાજ કહે, “ખરો હરિભક્ત કયો જાણવો? દીર્ઘ રોગ આવી પડે, પહેરવાં વસ્ત્ર ન મળે, તો પણ મોળો પડી જાય એમ આવ્યું ને? ના, રતિવા સરસ થાય, પણ રંચમાત્ર મોળો ન પડે! બાપાએ કો’કના સારુ આ વેણ લખ્યાં હશે, ખરું? મહારાજ છતાં સંતો-હરિભક્તો હતા એના માટે આ વેણ છે. અત્યારે આપણે લેવા-દેવા નથી, એમ ને? ના, તે દી’ ને આજે આપણે માટે સરખું છે. દીર્ઘ રોગ આવી પડે, બીજા સારા ફરે ને આપણે માંદા પડીએ; બીજા કુસંગીઓ ખાય-પીએ ને લહેર કરે, ને આપણે માળું ઘરમાં દાણો ન પણ મળે અને ખાવા અન્ન ન મળે, વસ્ત્ર ન મળે, તો પણ રતિવા સરસ થાય. રંચમાત્ર મોળો ન પડે.”

[બ્રહ્મસ્વરૂપ યોગીજી મહારાજ: ૩/૫૮૪]