॥ શ્રી સ્વામિનારાયણો વિજયતે ॥

ભગવાન સ્વામિનારાયણનાં

॥ વચનામૃત ॥

Vartal-19: Becoming a Devotee of God; Indiscretion

Nirupan

April 12, 1959, Jambusar. At 11pm, Yogiji Mahārāj, speaking on Vartāl 19, said, “If one cannot recognize the Sant, then he cannot be called a devotee. What does it mean to recognize the Sant? We have understood the importance of rupees, so will we throw them away? We put them in our pockets. The Ekāntik Sant of God has dharma, gnān, vairāgya, bhakti and is flawless. If one develops love for him, then one is a devotee; otherwise one may sit in the mandir and turn the mālā but one is still not a devotee. God says no.

“If Swāminārāyan sādhus are walking on the streets, people comment, ‘Swāminārāyan’s sādhus are walking past.’ However, they do not understand them fully (their association with God). This sādhu is capable of taking us to Akshardhām and is the granter of liberation. Doing as he says is definition of knowing him. Nothing else. We have understood Shriji Mahārāj to be God and Swāmi to be Akshar; therefore we must obey the five religious vows (panch-vartamān). When we experience the bliss of God’s murti, happiness of the world is removed. Once you have eaten dudkpāk, other tastes are insignificant. The worms in feces experience happiness of feces. Do we believe there is happiness (in feces)?

“What wishes?^† Of going to Akshardhām, of nirdosh-buddhi, of perfecting ekāntik dharma. And, one wishes for worldly affairs too, right?

“The pleasures of the 14 realms are insignificant, like the droppings of a crow. God’s devotees means devotees who believe in the non-manifest (past avatārs)? No, it means Mahārāj’s devotees. Crow droppings are feces made up of other feces. Having realized this, why are we still infatuated with happiness of this world? Why is this not consolidated in our jiva? Because we have never heard such courageous talks.”

^†Here, Yogiji Mahārāj’s explanation of ‘wishes’ (manorath) is from these words of Mahārāj in the Vachanāmrut: “... whatever a devotee of God wishes for comes true. ” Hence, a true devotee’s wishes are not worldly.

[Brahmaswarup Yogiji Mahārāj: 2/539]

તા. ૧૨/૪/૧૯૫૯, રાત્રે ૧૧-૦૦ વાગે જંબુસરમાં યોગીજી મહારાજ વચનામૃત વરતાલ ૧૯ ઉપર વાત કરતાં કહે, “સંત જ્યાં વિચરતા હોય, પણ ઓળખાણ ન થઈ તો ભગત કહેવાય નહીં. ઓળખાણ શું? રૂપિયાને ઓળખ્યા છે તો કોઈ ફેંકી દે છે? ખીસ્સામાં જ મૂકે. ભગવાનના એકાંતિક સંત, ધર્મ, જ્ઞાન, વૈરાગ્ય, ભક્તિ, નિર્દોષબુદ્ધિવાળા. તેની સાથે હેત થાય તો ભગત, નહીં તો મંદિરમાં બેસી રહે, માળા ફેરવે, પણ ભગત નહીં. મહારાજ ના પડે છે.

“રસ્તામાં સ્વામિનારાયણના સાધુ જાય તો સૌ કહે, ‘સ્વામિનારાયણના સાધુ જાય છે.’ પણ એ તત્ત્વે સહિત ઓળખાણ નથી. આ જ સાધુ અક્ષરધામમાં લઈ જાય એવા છે, મોક્ષના દાતા છે, કહે એમ કરવું, એ જ ઓળખાણ. બીજું કાંઈ નહીં. આપણે શ્રીજીમહારાજને ભગવાન માન્યા અને સ્વામીને અક્ષર માન્યા, તેથી પાંચ વર્તમાન પાળવા પડે. ભગવાનની મૂર્તિનું સુખ આવે છે ત્યારે જગતનું સુખ નીકળી જાય છે. દૂધપાક ખાધો હોય પછી બીજા સ્વાદ કૂચા. નરકના કીડા નરકમાં સુખ માને છે. આપણે કોઈ માનીએ છીએ?

“મનોરથ શું? અક્ષરધામમાં જવાના, નિર્દોષબુદ્ધિના, એકાંતિક ધર્મ સિદ્ધ કરવાના વગેરે મનોરથ સિદ્ધ કરે. વળી, થોડા વ્યવહારના પણ કરે, એમ ને?

“ચૌદ લોકનાં સુખ કાકવિષ્ટા તુલ્ય! અહાહા! એવું કાં વાંસો (વાંચો)? ભગવાનના ભક્ત એટલે પરોક્ષના ભક્તને? ના, મહારાજના ભક્ત. કાકવિષ્ટા એટલે વિષ્ટાની વિષ્ટા. આવું સમજ્યા છતાં મોહ કેમ નથી છૂટતો? જીવમાં કેમ ઊતરતું નથી? આવા બળના શબ્દો પડ્યા નથી.”

[બ્રહ્મસ્વરૂપ યોગીજી મહારાજ: ૨/૫૩૯]